تبليغاتX
به تو می اندیشم.....
محبت هدیه خداست اگه می خوای از جنس خدا باشی مهربون باش
دلم هواي كوچ كرده است...

هواي رفتن...

پرواز تا ابديت...

 تا بي نهايت تنهايي...؟!

 

          

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه هجدهم شهریور 1388ساعت 21:37  توسط مارال و زهرا  | 

مهربانی را بیاموزیم

فرصت آیینه ها در پشت در مانده است

روشنی را می شود در خانه مهمان کرد

می شود در عصر آهن

                                   آشناتر شد...

سایبان از بید مجنون

                                  روشنی از عشق....

می شود جشنی فراهم کرد

می شود در معنی یک گل شناور شد

مهربانی را بیاموزیم

موسم نیلوفران در پشت در مانده است

موسم نیلوفران یعنی که باران هست

                               یعنی یک نفر آبی است....

موسم نیلوفران یعنی

یک نفر می آید از آن سوی دلتنگی

می شود برخواست در باران

دست در دست نجیب مهربانی

می شود در کوچه های شهر جاری شد....!!!

 

       

     

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه یازدهم آذر 1387ساعت 23:14  توسط مارال و زهرا  | 

شاید آن روز که سهراب نوشت تا شقایق هست

                                                       زندگی باید کرد.....

خبر از دل پر درد گل یاس نداشت

                                                      باید اینجور نوشت :

چه شقایق - چه گل پیچک و یاس زندگی اجباریست ......

 

 

و باز هم دلتنگی ....

دلتنگ اتاقی که پنجره هاش رو به باغ باز می شه ....

دلتنگ صدای گنجشکهایی که صبح ها با صداشون بیدار می شدم .....

دلتنگ گل اناری که حالا دیگه حتما داره میوه می شه .....

دلتنگم .....

دلتنگ غروب آفتتاب - دلتنگ اتاق تنهایی - دلتنگ شبای بی ستاره - دلتنگ سکوت ....

و دلتنگ صدای گرم ....

حالا دیگه  پنجره اتاق پر از روزنامه ها یی که به شیشه چسبیده

به جای صدای آواز گنجشکها یهو با صدای در یخچال می پرم ...

همه چیز جای خودشو به سر و صدای به هیاهویی نامفهوم داده ...

 

زندگی اجباریست ....!!!

 

        

+ نوشته شده در  سه شنبه دهم اردیبهشت 1387ساعت 19:2  توسط مارال و زهرا  | 

گوش بسپار :

پرندگان مي خوانند .

نگاه كن

درختان غرق شكوفه شده اند .

آدم ها را ببين

عشق ها خنده ها و گريه هاشان را تماشا كن .

آيا صداي آواز محزون ان عاشق تنها را نمي شنوي ؟

دختركي در باد مي رقصد

خيره نگاهش كن .

خوشا به حال زمين كه زنده است !

خوشا به حال درختان !

خوشا به حال باران !

خوشا به حال خورشيد و ماه و ستاره گان !

خوشا به حال شب ! خوشا به حال روز ! خوشا به حال عشق !

خوشا به حال ما !                                                                  

*****سال نو مبارك*****

                

+ نوشته شده در  شنبه بیست و پنجم اسفند 1386ساعت 9:38  توسط مارال و زهرا  | 

تو اين روزگار بمب اتم  قلبها هم همه از سنگ شده .

ديگه قلب و دلي صاف نمونده ديگه قلباي مهربون ناياب شده انگار قلبا احتكار كردن .....

كه ديگه خوب نباشن .....

دوست دارم برم چرا هيشكي صدام نمي كنه چرا هيشكي نمي گه بيا درسته رو سياهم درسته

گناهكارم ولي مگه تو رحمن نيستي مگه تو رحيم نيستي خداجون - منم ببين يه آدم گناهكار

 زميني - اين آدم ديگه دوست نداره تورو ناراحت كنه ديگه دوست نداره شرمسار درگاه تو بشه - 

ديگه دوست نداره ...

تو كه مهربوني توكه قادري تو كه ميبيني هر روز لحظه شماري مي كنه كه كه صداش كني كه

پناهش بدي كه دستي رو سرش بكشي آخه مي دونم هر چقدر گناهكارم كه باشه دوسشداري -

ببين اون درخت باز از ديوار همسايه قد علم كرد - باز گل كرد - ميوه داد اون هر روز نگاش كرد و

 دعا كرد آخه وقتي اونو ميبينه و دعا مي كنه آروم مي شه ولي اون انارم نموند اونم خشكيد و

رفت...

ديگه اين روح طاقت اين جسمو نداره مي خواد كنده بشه مي خواد فرار كنه - آدم گناهكار خسته 

جهنمتو بيشتر از اين دنيا دوست داره . اون تو رو هم خيلي دوست داره ببين هر روز باهات حرف

 مي زنه تو هم باهاش حرف ميزني ولي هر چي دعا مي كنه هيچ صدايي نميشنوه ....

بلند صداش كن بلند بلند...

                 ز آب ديده سازم جويباري         روم سويش بدين سو از قراري

                 بگويم اي ز ديده آب چشمم       بكن ياري مرا در جان  سپاري

                 ز آب ديده شويم روح و جانم      بيارامم سپس من در مكاني

                 شود روح جدا از پيكر من           روم سوي خداي حق تعالي 

 

                 

 

   پ.ن ۱: تورا صدا می زنم  در پس کوچه های زندگی 

                                  نگاهی می کنی رو به سمت پژواک و .....

                                                         این گونه ابدیت آغاز می شود ....؟! 

پ.ن.۲ : ................. جوابمو گرفتم . 

                                                                                                  

+ نوشته شده در  شنبه ششم بهمن 1386ساعت 11:19  توسط مارال و زهرا  | 

بارون می بارید.....

مثل همیشه شروع کردم قدم زدن و اشک ریختن یه حس تازه پیدا می کنم منم دوست دارم

مثل ابرا ببارم بارشی به اندازه فاصله بین من و ...

بوی خاکو احساس می کنم وای که چقدر عاشق بوی خاکم خاکی که با نم نم بارون خیس شده باشه...

خیلی خستم خیلی خسته دلم می خواد همونجا وسط حیاط بشینم و بزارم بارون خیسم کنه شاید منم یکم تازه بشم  ولی حیف....!!!

بازم بارون - بازم بوی خاک - باز من و یه دنیا دلتنگی

باز صدای شرشر بارون -

باز صدای قلب شکسته من و باز صدایی که تو حنجرم گم میشه

طاقت بیار دل کوچک و بی قرار من ... طاقت ...

 

                          

 

پ.ن. ۱ : ۱۴ آذر ماه تولد نی نی زهرا جون که از همین جا می بوسمش و به مامان گلش تبریک می گم

پ. ن. ۲ : ۱۶آذر عروسی عموی گلم که به افتخارش آسمون اینجا  بعد از ۱۲ سال شاهد بارش برف

سفیدی بود امیدوارم همه جوونهای ایران سفید بخت بشن .

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه سیزدهم دی 1386ساعت 12:26  توسط مارال و زهرا  | 

دوست دارم برم زیر بارون فقط راه برم  فقط گریه کنم

از الان تا آخر...............

سوختم باران بزن شاید تو خاموشم کنی

شاید امشب سوزش این اشکها را کم کنی

آه باران من سراپای وجودم آتش است

پس بزن باران بزن باران شاید تو خاموشم کنی.......

 

 

شنبه ۲۴ آذر :

          اگر تنها ترین تنها ها شوم باز خدا هست

                   او جانشین همه نداشتن هاست

                    نفرین و آفرن های بی ثمر  است

اگر تمامی خلق گرگهای هار شوند

و از آسمان هول و کینه بر سرم ببارد

                                تو مهربان آسیب ناپذیر من هستی

                                         ای پناهگاه ابدی

                           تو می توانی جانشین همه بی پناه ها شوی ....!!!

                                                                                             "دکتر شریعتی "

+ نوشته شده در  یکشنبه چهارم آذر 1386ساعت 17:35  توسط مارال و زهرا  | 

منم و اشک و آسمان...

و تنها یاد تو که هردم و هر زمان با من است

ای بهترین - ای مهربان - ای اولین و آخرین.......

کاش من کبوتری بودم سبکبال و آزاد آنوقت به سوی تو پرواز می کردم

 و در کنار خانه تو آشیانه می کردم و هر روز بر فراز بام خانه ات به پرواز در می آمدم .....

نه شاید بهتر باشد جاده ای باشم که تو هر روز از آن گذر می کردی ....

یا که گل بودم شاید آندم به کنارم می آمدی و مرا می چیدی و زندگی من به پایان میرسید ...

آری این زیباتر است .....!!!

که گلی باشم که در دستان تو جان  دهم که در دستان تو بمیرم

آری این زیباتر است.....!!!

    

+ نوشته شده در  سه شنبه ششم شهریور 1386ساعت 11:25  توسط مارال و زهرا  |