خداوندا!در این سالی که در پیش است

نمی دانم چه تقدیری مرا فرموده ای لیکن

در آغاز طلوع روشن سالی که می آید

کمک کن تا رها سازم ز خود

من کوله بار یک هزارو سیصدو افسوس

هزارو سیصد و اندوه

خدایا مهربانم کن رفیقا مهربانا عاشقم فرما تو نیکی پیشه ام فرما

خداوندانمی دانم چه تقدیری مرا فرموده ای اما

برای مردمان خوب این وادی (بلاگفا) عطا فرما

هزار امید

هزار و سیصد آگاهی

هزارو سیصدو هشتاد بهروزی

هزارو سیصدو هشتاد و پنج لبخند زیبا را

پیشاپیش سال نو رو به همه تبریک می گم امید وارم دلاتون شاد  لباتون پر خنده و روزهاتون بهاری باشه و آبی.

به خاطر تو زیستن ، و برای تو ماندن، و به پای تو سوختن

و چه تلخ و غم انگیز است ،

دور از تو بودن ،برای تو گریستن، و به عشق و دنیای تو نرسیدن

ایکاش میدانستی بدون تو ، و بدور از دستهای مهربان ،

و قلب حساست زندگی چه ناشکیباست

و به جا خواهندآورد مرا

که در این پهنه ور آب

                        به چه ره رفتم و

                                               از بهر چه ام بود عذاب..... 

                  که پر پاک پرستو ها را بشکستند و کبوتر ها را

                                                                آه کبوتر ها را......

                                                                         و چه امید عظیمی به عبث انجامید

دل من در دل شب خواب پروانه شدن می بیند

                                      مهر در صبحدمان دلس به دست

                                                                 خرمن خواب مرا می چیند

وای باران ،باران ،

شیشه ء پنجره را باران شست!

                           از دل من اما،

                                           چه کسی نقش تو را خواهد شست...؟؟ 

آسمان سربی رنگ.....

     من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ

                                         می پرد مرغ نگاهم تا دور

وای باران،

                 باران،

                             پر مرغان نگاهم را شست!!   

 نمی کنم ؟ نمی دونم چرا برای من این انتظاری که قد دریا عظمتو بزرگی داره شیرین تر از عسله؟ ولی نه مثل اینکه دلتنگ شدم!!! کاش اینجا بودی کاش می شد گرمای دستات رو حس کرد کاش می شد تو آسمون نگاهت گم شد کاش می شد زیر این بارون راه بریم و  غم و غصه رو از دلامون پاک کنیم .کاش می شد اینجا بودی و غروب خورشید و با هم می دیدیم .بازم دلم گرفته بازم دل تنگم بازم غصه دارم غصه ی دوریه تو رو دارم.             

میدونی چرا این انتظار برام شیرین تر از عسله چون تو انقده خوبی که واسه دیدنت تا آخر عمرم هم می تونم انتظار بکشم هر چند که چشم براه بودن خیلی سخته اونم چشم به راه بودن تو  که برام عزیز ترینی تو که وقتی غصه دارم از پیشم نمی ری تا منو نخندونی تو که قلبت به پاکی آب چشمست. میدونم الان اگه اینا رو بخونی چی میگی و چه شعری رو برام میخونی ولی نمی شه دلتنگت نشد باید اینو به من حق بدی باشه .                                      

  پس بیا تا روزی که این انتظار تموم بشه واسه دلای همه اونایی که چشم به راهی دارن دعا کنیم.

خط اولی گفت: ما می توانیم زندگی خوبی داشته باشیم و خط دومی از هیجان لرزید.خط اولی گفت:و خانه ای داشته باشیم در یک صفحه ی دنج کاغذ . من روزها کار میکنم .می توانم بروم خط کنار یک جاده دور افتاده و متروک شوم، یا خط کنار یک نردبان . 

خط دومی گفت: من هم می توانم خط کنار یک گلدان چهار گوش گل سرخ شوم ،یا خط یک نیمکت خالی در یک پارک کوچک و خلوت . 

 خط اولی گفت:  چه شغل شاعرانه ای و حتما زندگی خوشی خواهیم داشت.

در همین لحظه معلم فریاد زد : دو خط موازی هرگز به هم نمی رسند و بچه ها تکرار کردند: دو خط موازی هیچوقت به هم نمی رسند. دو خط موازی لرزیدند . به همدیگر نگاه کردند . و خط دومی زد زیر گریه.

خط اول گفت نه این امکان ندارد حتما یک راهی پیدا می شود. خط دومی گفت: شنیدی که چه گفتند؟ هیچ راهی وجود ندارد و دوباره زد زیر گریه.

و از آن لحظه به بعد سفرهای دو خط موازی شروع شد. 

سالها گذشت و آنها دانشمندان زیادی را ملاقات کردند . ریاضی دانان گفتند این محال است. هیچ فرمولی شما را به هم نمیرساند . 

پزشک گفت : از من کاری ساخته نیست دردتان بی درمان است.

شیمیدان گفت : شما دو عنصر غیر قابل ترکیب هستسد 

ستاره شناس گفت: شما خود خواه ترین موجودات روی زمین هستید. رسیدن شما به هم مساوی است با نابودی جهان.

فیلسوف گفت: متاسفم جمع نقیضین محال است.

و بلاخره به کودکی رسیدند. کودک فقط یک جمله گفت: شما به هم می رسید.

یک روز به یک دشت رسیدند. یک نقاش میان سبزه ها ایستاده بودو نقاشی می کرد. خط اولی گفت: بیا وارد آن بوم نقاشی شویم در آن حتما آرامش خواهیم یافت . و آن دو وارد دشت شدند . روی دست نقاش رفتند و بعد روی قلمش . نقاش فکری کرد و قلمش را حرکت داد.

و آنها دو ریل قطار شدند که از دشتی می گذشت و آنجا که خورشید سرخ آرام آرام پایین می رفت سر دو خط موازی سر دو خط موازی عاشقانه به هم می رسید

شب را دوست دارم ،شب را می پرستم، شب سکوت است و آرامش، دنیا دنیای دیگری است.

همراه نسیم شب به آسمانها پرواز می کنم . هیچ کس خلوتم را به هم نمی زند.نه حرفی نه حدیثی نه ترحمی و نه نگاهی.

در خاموشی عمیق شب که قلبم و خداوند است نغمه دلپذیر و خوش آهنگی را می شنوم که از سر چشمه تقدیر بر می خیزدآشفته و جسور از پشت پنجره به آسمان خیره می شومو در برابر ستارگان زانو بر زمین می نهمتا به سرود مقدس روشنایی گوش فرا دهم که اختران می خوانند.

و آرام پا بر دیدگان من میگذارد .می پرسم آیا آمده ای  تا درون قلب من جای کنی و فروغی در روح من بتابانی .ناگهان شهابی آبی رنگ از مهتتاب جدا می شود و بر پیشانی خاموش من می لغزد و سبک روح

با چشمانی پر از حسرت و آرزو به مهتاب خیره می شوم. او مرا می خواند و می بیند و می گوید:

حتما به تنهایی من گریه می کنی.

چقدر دلم غمگین و دردمند است،به اختران درخشان می گوییم:

نازنینان مرا امشب نور باران کنید.

اما افسوس خیلی زود از کنار افق ابر های شوم به راه می افتند و این شعاع دلپذیر را می پوشانند و دوباره همه چیز و همه جا به ظلمت تبدیل می شود.

و باز من و یک دنیا دلتنگی از فراق مهتاب خواهیم ماند. 

مهربون دوست داشتنی ،بالاترین امیدواری زندگیم ،اگه تو نبودی زندگیم چه بی رنگ و بی معنی بود. اکه تو محرم شبهای خلوت و سنگ صبور حرفهای نگفته ام نبودی ،سقف طاقتم تا کجا تاب می آورد، قد صبوریم تا کجا رشد می کرد؟

تو که اول و آخر هر فکر قشنگی هستی که توی اندیشه ی من پا گرفته و زنده شده ، تو که حتی خیال حضورت شکوه خیال انگیز یه رویاست، همون حظور عزیزی که وقتی یه نمه از عطرش تو ذهنم می پیچه مست و مدهوشم می کنه ، واسه تموم عمرم.تو که بودنت یه دنیا صفاست. دوری از تو پر از ملاله و بدون تو موندن چقدر محال.

وقتی تو هستی دلم قرص و محکمه ، با همه مشکلات عالم اگه تو باشی دلم غصه نداره. چی می تونه منو بترسونه وقتی پشتم به تو گرمه. کی مثل تو می تونه آرومم کنه وقتی دلم تنگه؟ کی مثل تو محرم تنهاییم می شه؟کی مثل تو این قدر به من نزدیک بوده و هست.         کی مثه تو می تونه تسلی غصه هام باشه؟......................!!!

شکرت می کنم که خوشبختی داشتنتو ، روزیم کردی. دستاتو از روی همین زمین خاکی می بوسم که تو بهم نظر کردی. چه لذتی داره درک حضور تو مثه یه ظهورابدی سایه به سایه، چه لطفی داره حس همراهی تو لحظه به لحظه.

وقتی می بینم چتر حمایت تو روی سرمه اگه از آسمون سنگ هم بباره ، آب تو دلم تکون نمی خوره و خیالی نیست ،چون تو ارزشمند ترین دارایی من ، بزرگترین نعمت زندگی من هستی ،    تو با منی.

         غم آوارگی و در به دری،

                      غم تنهایی و خونین جگری.

قاصدک وای به من، همه از خویش مرا می رانند،

همه دیوانه و دیوانه ترم می خوانند.

مادر من غم هاست،

مهد و گهواره ی من ماتم هاست.

قاصدک در یابم! روح من عصیان زده و طوفانیست.

آسمان نگهم بارانیست.

قاصدک غم دارم،

                  غم به اندازه ی سنگینی عالم دارم.

قاصدک غم دارم،

                  غم من صحراهاست،

                          افق تیره ی او نا پیداست.

قاصدک دیگر از این پس منم و تنهایی،

و به تنهایی خود در هوس عیسایی،

و به عیسایی خود ، منتظر معجزه ای غوغایی.

قاصدک زشتم من، زشت چون چهره ی سنگ خارا،

  زشت مانند زال دنیا.

قاصدک حال گریزش دارم،

می گریزم به جهانی که در آن پستی نیست،

پستی و مستی و بد مستی نیست.

می گریزم به جهانی که مرا نا پیداست،

شاید آن نییز فقط یک رویاست......       

گفته بودی: به هنگام فصل بهار که درختان شکوفه بر آوردند خواهی آمد و مرا به جشن شکوفه ها خواهی برد.

من نیز در انتظار وعده ی تو نو نهالی در باغچه ی حیاط خلوتم کاشتم تا جلوه ی بهار را به من مژده دهد.

نو نهال من چون نوجوانی قامت بر افراشت .

من اولین نشانه های بهار را در لا به لای شاخه هایش جستجو کردم.

شکوفه ها را یافتم.

اشک شوق ریختم و خود لباسی از شکوفه های رنگین پوشیدم و در کنار نهالم به انتظارت نشستم و چشم به جاده دوختم.

شکوفه ها شکفتند .گل کردند.تک درخت باغچه ی من بارور شد و دیدگانم همچنان بر جاده مانده ...

بها رفت . شکوفه ها پرپر شدند. برگها خشکیدند. تک درخت باغچه ام عریان شد و هنوز چشم های من در انتظار وعده ی توست که شاید در بهاری دیگر از راه رسی....

نمی دانی که من در هر ستاره

که مه رل تا سحر یار و ندیم است

و یا در چهره سرخ شقایق

که خود بازیچه دست نسیم است

                                             نشانی از تو میبینم سراغی از تو می گیرم

نمی دانی که من در قطره اشک

که روزی مظهر خشم تو بودست

و یا در شط خونین افق هی

که روزی منظر چشم تو بوده ست

                                                          نشانی از تو میبینم سراغی از تو می گیرم

در اندوه غریبان در آه بی نصیبان

در آن شبنم در آن گل در عشق پاک بلبل

در ایام بهاران در آب چشمه ساران

در آن سرگشتگی ها در این گم گشتگی ها

                                                                 نشانی از تو میبینم سراغی از تو می گیرم

من اینک در رواق کهکشانها

در آوای حزین کاروان ها

در آن رنگین کمان پیر و خسته

در آن اشکی که بر مژگان نشسته

در آن جامی که خالی مانده از می

در آوایی که بر می خیزد از نی

                                                     نشانی از تو میبینم سراغی از تو می گیرم

به خاطر تو خورشید را قاب می کنم و بر دیوار دلم می زنم.

به خاطر تو اقیانوس ها را در فنجانی نقره گون جای می دهم.

به خاطر تو کلماتم را به باغهای بهشت پیوند می زنم.

به خاطر تو دستهایم را آیینه می کنم و بر طاقچه یادت می گذارم.

به خاطر تو می توان از جاده های برگ پوش و آسمانهای دور دست چشم پوشید.

و به خاطر تو می توان به ستاره ها محل نگذاشت.

سایه های ما شکسته است و اگر سایه زلال تو نباشد درختان نما توانند تن از خستگی بتکانند.

وقتی تو کثل یک زمزمه صمیمی در خلوت کوچکم حضور داری.

وقتی تو دستهایم را از لمفونی باران می انباری وقتی تو دل نا موزون مرا می خوانی

احساس می کنم صبح به شمایل توست و ممن نمی توانم با رگه های نور طنابی ببافم که مرا به تو برساند.

مهربانا:

می ترسم دنیا به پایان برسد و من در چشم تو جایی نداشته باشم . می ترسم کلمات نتوانند شوق مرا به تو توصیف کنند.

می ترسم کبوترانی که به سمت تو پرواز می دهم نا رسا باشند.

شب طولانی شده است و تا چشمان تو هست آفتاب جرات بر آمدن ندارد.

نگاهم کن تا مثل صبح نورانی شوم.